Bol An! ‘Een Larense pianist van wereldfaam’

Van de week liep ik met Snoetje de Wally Moesweg op richting het akkerveldje aan de Tafelbergweg. De straat lag er wat vergeten bij. De hond trok me naar een merel midden op de weg vlak voor het huis van Karel Loeff. In de verte luidden klokken de zondagmis. Ik passeerde Karels buren. Het huis, vertelde hij mij, droeg vroeger de wonderlijke naam ‘Mano Sinistra’, dat zoveel betekent als linkerhand!

Tekst: Leo Janssen

Er woonde de in Amsterdam geboren Cor de Groot, een pianist van wereldfaam. Nieuwsgierig en liefhebber van klassieke (piano)muziek als ik ben, kocht ik destijds meteen een van De Groots cd’s .

Cor de Groot (1914-1993) studeerde aan het Amsterdams Conservatorium piano en compositie en slaagde cum laude met een door hemzelf gecomponeerd pianoconcert. In 1936 behoorde hij met Emile Gilels en Yakov Flière tot de prijswinnaars van het internationale pianoconcours in Wenen. Hij werd 5e. Was hij slimmer geweest, had hij op een hogere plaats kunnen rekenen als hij had gespeeld op een Bösendorfer in plaats van een Steinway. Bösendorfer was een klavier dat in Wenen werd geproduceerd.

De virtuose pianist maakte tientallen lp’s voor HMV, Philips en RCA en zat regelmatig in de jury van belangrijke Europese pianoconcoursen. Hij concerteerde in vrijwel alle belangrijke muziekcentra van Europa en later ook in de Verenigde Staten. Meer dan tachtig keer soleerde hij bij het Concertgebouworkest. Recensenten prezen zijn kristalheldere techniek, zijn temperament en zijn verfijnde muzikaliteit.

Een droomcarrière zou je kunnen zeggen.

Tussendoor gaf de Laarder ontelbare recitals en ‘piano-avonden’ in de meest uiteenlopende locaties van Nederland. Op 9 april 1937 in Laren in de concertzaal ‘Hamdorff’. Daarnaast componeerde hij volop; o.a. concerten voor piano, hobo, fluit en kamermuziek. Tijdens een groot deel van de Tweede Wereldoorlog bleef Cor de Groot actief als pianist. Na de bevrijding werd hem dat zwaar aangerekend door de Eereraad voor de Muziek. Hij kreeg een soort beroepsverbod en mocht tien jaar lang niet optreden. Gelukkig werd hij in hoger beroep vrijgesproken. Hij bleek een familielid -actief voor de Britse Secret Service en het Nederlandse verzet- te hebben geprobeerd te beschermen door de Duitse bezetter op een dwaalspoor te brengen. De Centrale Eereraad vernietigde daarom de eerdere uitspraak volledig. De rehabilitatie was terecht, al had hij kostbare jaren van zijn loopbaan verloren. En alsof dat nog niet genoeg tegenslag was, werd hij in 1959 getroffen door een zenuwaandoening aan zijn rechterhand. Voor vrijwel iedere pianist zou dat het einde betekenen. Niet voor De Groot. Hij legde zich toe op het linkerhandrepertoire en bewerkte meer dan zeventig pianowerken en inspireerde Nederlandse componisten speciaal voor hem nieuwe muziek te schrijven. Doordat zijn concertleven noodgedwongen veranderde, concentreerde hij zich op zijn werk als muziekregisseur bij de Nederlandse Omroep Stichting.

Bol an mensen, Laren heeft veel kunstenaars voortgebracht, maar slechts weinigen brachten de naam van ons dorp zo over de wereld als Cor de Groot. Toch is hij voor veel dorpsgenoten nauwelijks bekend. Wordt het niet eens tijd een soort herdenkingsbordje op de plek van de Wally Moesweg te plaatsen waar hij woonde om deze kunstenaar niet te vergeten? Zoek hem maar eens op op Youtube en geniet; een piano virtuoos.